|
||
| inandığınız seyden şüphe duyduğunuzda kendınızı boslukta hıssetmezmısınız? buda demek oluyorkı birseylere inanma ihtiyacımız var. peki neden... benim kafam bu konuda cok karısıyor 
|
||
|
||
| insan inanmadan yaşayamazki. | ||
|
||
kendine destek veren bir şey olmalı ve inandığın şey de güvenilir,seni hayal kırıklığına uğratmamalı ki inancın bitmesin.böylece hayatta bir tutanağın olur. 
|
||
|
||
| Felsefe bölümünde yazdigi gibi....düsünüyoruz o halde variz! Insan düsününce birseylere inanir veya inanmaz. Bos yere düsünmez, düsündükleri onu biryerlere tasir ve vardigi soruna inanir veya inanmaz. Inanmamak karari bile bir cesit inanctir. Cogu Filosoflarin misalen alman filozof Karl Jaspers in de dedigi gibi felsefeden, düsünceden ve inanctan kacilmaz. Felsefeyi ve inanci geri tepmek bile bir tür felsefi düsünce ve inanctir! Bunu fark edemeyenler cok ama insan düsünmeden inanmadan var olamaz. Her insanin inanma tarzi ve siddeti farklidir, inandigi konularda farklidir ama tek gercek olan her insan bilerek veya bilmeyerek birseylere kendini yakin his eder ve bunlara inanir! Kendini yakin hisetmek ve o konuya baglilik kurmakta biryerde insanin kendini güvende his etmesine yol acar.....Kendi gibi düsünenleri bulur ve bu sayede inandigi seyin ne kadar dogru veya yalnis oldugunu anlar. Inanc derken sadece din vesayre gibi konular gelmesin akla. Bence siyasi bir durus, bir ideoloji sahibi olmakta inancin ta kendisidir. Insanin inanmaya ihtiyaci vardir cünki ruhunu besleyen o inanc ve tutkudur. Bazi zamanlarda ise bu inanc bir hayat durusuna ve anlamina dönüsür ve insan bu anlam icin yasar. Eger cok ciddiye aliyorsa inandigi seye ve artik o inanci hayatinin önemli bir payini simgeliyorsa bu onun bu inanc ugruna yasadigi ve bu inanci gelistirmek icin yasadigini gösterir. Inanmayan insan yoktur, cünki dünyadaki tüm varliklardan bizi ayiran özelligimiz düsünmemiz, aklimizi (iyi veya kötü yerlere) kullanmamizdir. Bu düsünce sonucundada mutlaka bir inanc sahibi oluruz, her kime veya neye inanirsak inanalim. 
|
||
|
||
| sadece inanmak istediği için inanır bence nefret gibi sevginin var olduğuna inandığı gibi yapabileceğim derken bile inanır kendine ama gerçekten yaşayan insanlar boyle değildir herhangi birşeye değil olması gerekene inanır.... bence birşeye inannıp destek görmek saçma sonra yanıldığında çok pişman oluyorsun.... |
||
|
||
| ınsana korku herseyı yaptırabılır.korkunun getırdıklerınden bırı olan bişeye sıgınma ıstegı beraberınde sorgulamadan ınanmayı getırır...neden ınanıyorum yada ınandım sorusu ıse genelde ya boş kalır yada yanıtın ucu acık kalır...boşver sorgulma... | ||
|
||
| aslında inandığın şey senin inanmak istediğindir,bunu biraz kendin seçersin,zorunlu kılarsın..ve o inandığın şey seni hayal kırıklığına uğratırsa işte o zaman başka şeylere inanmakta zorlanırsın,umudunu yitirirsin artık doğrulamazsın..benimki bir ihtiyaç mı bilmiyorum ama ben inandıklarımı yanlış da olsa inanmakta devam etmek istiyorum.. | ||
|
||
| neye inandıgına baglı diye dusunuyorum...örnek vereyim kitapta dünya 6 günde yaratildı diyo ama ilim dünya dünya toz ve gaz bulutlarından milyonlarca senede olustu diyor ,ilmi almaya giden hangisine inansın.... |
||
|
||
| Çünkü inanmadan yaşayamayız.Yaşadığımız sürece birşeylere inanıp her konuda olmasa da bazı konularda sırtımızı yaslayıp bir oh çekebiliriz.inanmak güvenmektir, güvenmekte sevgiden gelir. | ||
|
||
| İnsanın doğasında vardır bu.Sorgulanması güç çünkü açıklanamıyor | ||
|
||
neye inandıgına baglı diye dusunuyorum...örnek vereyim kitapta dünya 6 günde yaratildı diyo ama ilim dünya dünya toz ve gaz bulutlarından milyonlarca senede olustu diyor ,ilmi almaya giden hangisine inansın.... (konuyla ilgisi yok!) ama dünya yaratılmadan önce zaman kavramı yoktu. ve gün denilen zaman dilimini de kitabın ne olarak aldığını bilmiyoruz. belki bir gün 35 milyon yıl demek de olabilir. |
||
|
||
| insan gerçekten var olan, varlığına emin olduğu şeylere inanma ihtiyacı hissetmez. mesela sen şu an bu yazının var olduğu gerçeğine inanma ihtiyacı gibi bişey hissediyomusun, pek sanmıyorum : ) . ama insanın bilmediği, varlığına emin olmadığı çok şey var. ve bilinmeyen korkutur. korku filmlerinde en heyecanlı sahnelerin, ardında ne olduğu bilinmeyen kapıların açılma sahneleri olduğunu hatırlayın. ya da daha da fazlası; ölümün ardını, zaman kavramının olmadığı o sonsuz evreni düşünün; ürkütücü değilmi? : ) . işte insan bilmediği şeylerden çok korkar. ve onu bir o kadar da sever. yine cenneti düşünün, ne olduğunu bilmiyoruz ama mükemmel olduğunu hayal ettiğimiz için çok seviyoruz ve morveötesini çok seviyoruz çünkü onu tam olarak tanımış değiliz ve aslında morveötesi ni biraz da, olduğunu düşündüğümüz şekliyle seviyoruz. işte bilinmeyene duyulan bu iki histen dolayı insan, (bilinmeyeni sevmekten dolayı doğan inanç ihtiyaçtan değil sevgidendir). insan (eğer bilinmeyen olumsuz ise korkudan dolayı) bilinmeyeni kafasında çözümlemek ve artık ondan korkmamak ister. varlığın bu çözümleme sonucu ulaştığı tanımına olan inanç, işte ihtiyaçtan dolayı ortaya çıkar. korkmak istemediğimiz için birşeylere kendi çapımızda anlam yükleriz. ve din de bütün bilinmeyenleri açıklar ya da en azından onlardan korkmamamız gerektiğine dair garanti verir. ama sadece insan kendine güvenmediği zaman korku içindedir ve dolayısıyla birşeylere bağlanma ve sırtını ve düşüncesini dayama ihtiyacı hisseder. gerçek doğruyu yaptığına emin olan insan, bağlanmaktan ziyade sever, sırtını dayamaktan ziyade sadece güvenir ve inanır. ( o yüzden morveötesi ne bağlanmayalım, onu sadece sevelim ve morveötesinin yok olması gibi bi duruma korkuyla değil üzüntüyle bakalım) | ||
|
||
| bir şeye inanmaktan kastın bir yaratıcıya inanmaksa.... tasavvuf ta olduğu gibi... insanın yaradılışın da ruhunda 3 iyi 3 kötü özellik vardır varlık iyilik güzellik.... (gerisini merak eden araştırsın  ) bu varlık özelliği de insanı kendinden üstün olan sadece bu 3 iyi özellikten oluşan yaratıcıya inanmaya iter
|
||
|
||
inanc olmadan bi şiy olmazda ondan 
|
||
|
||
| çünkü insan inandığı şeye göre yaşar..İnandığı bişey olmadığında neden yaşasınki? | ||