|
||
| Mevlana Ve Felsefesİ Yabancı değil, sizin köyün halkından Bir dostum, semtinizde bir yer arayan!. Düşman da görünse çehrem, olamam düşman, Acemce söylesem de Türküm aslen." Diyen ve bir Türk mutasavvıfı olan Mevlana Celaleddin-i Rumi yi bir nebze olsun tanıyabilmek ,düşüncelerini anlayabilmek için öncelikle onun yaşamış olduğu zaman dilimini, bu zaman içinde yaşadığı hayatı, hayatındaki safhaları bu safhalarda verip aldıklarını, kısaca gözden geçirmenin uygun olacağı inancındayım. İlk olarak MEVLANA sıfatı üzerinde durmak istiyorum. Mevlana Arapça da MEVLA'dan anlamına gelen ve sarıklı ulemaya hitap da kullanılan bir kelimedir. Bir çok mevlana mevcuttur. Ancak Celaleddin-i Rumi ile bu sıfat o kadar iç içedir ki MEVLANA denilince cümlemizin aklına Celaleddin-i Rumi gelmektedir. Doğum tarihi bir miktar tartışmalı ise de genellikle kabul edilen; 1207 tarihinde HORASAN'ın BELH şehrinde doğmuş olduğunu söyleyebiliriz. Onun doğduğu ve büyüdüğü tarihlerde dünyanın yaşadığımız bölgesi ve yakın çevresi büyük bir istikrarsızlığı yaşamaktadır. MOĞOL istilası insanlarda korku ve güvensizlik dolu bir yaşam tarzı geliştirmiş, göç, sürgün ve ümitsizlik bu tarzın ayrılmaz bir parçasını teşkil etmiştir. Bu zor duruma Mevlana’nın hayatının büyük kısmını geçirdiği Selçuklu İmparatorluğu'nun da yıkılmak üzere olduğunu eklemek gerekecektir. İşte böyle bir dünyaya 1207 tarihinde gözlerini açan Mevlananın Babası Sultan ül ulema namıyla anılan Bahaeddin Veled bin Hüseyin Bin Hatibi, Annesi ise, BELH Emiri Sultan Rükneddin'in kızı Mümine Hatun'dur. Hz. Mevlana anne ve babası tarafından devrinin ve bulunduğu yerin seçkin ve kültürlü bir ailesine mensuptur. Bahaeddin Veled kimine göre Moğol istilasından, kimine göre ise kayınpederinin Harzem Şahı ile arasının açılmasından dolayı ailesi ve müritleri ile beraber Belh şehrinden göçe karar verir ve önce Bağdat'a gelirler. Bahaeddin Veled Bağdat dan hac görevini ifa için ayrılır, daha sonra Şam, Halep ve Erzincan'a uğra***** Akşehir üzerinden Larende'ye bugünkü ismi ile Karaman'a gelir ve yerleşir. Bütün bu yol boyunca babası ile beraber olan Mevlana, hem geçtikleri yerlerden hem de babasının yakın çevresinde bulunan kişilerden etkilenmiş görgü ve bilgisini arttırmıştır. Bu arada evlenme çağına gelen Mevlana Karaman da Belh şehrinden beri beraber oldukları Şemseddin Lala Semerkandi'nin kızı Gevher Hatun ile evlenmiş, bu evlilikten iki erkek çocuğu Sultan Veled ile Alaaddin Mehmet dünyaya gelmiştir. Devrin hükümdarı Alaaddin Keykubat'ın ısrarlı davetini sonunda kabul eden Sultan-ül Ulema , Mevlana, eşi ve çocukları dahil olmak üzere ailesi ile beraber yedi yıl kaldığı Karaman'dan ayrılır ve Konya'ya yerleşir. Konya'da babasının etrafında büyük bir ilim muhiti bulan Celaleddin-i Rumi asrın alimleri ile beraber olmanın mutluluğu içinde onlardan çok şey öğrenmeye çalışmış, babasının 1231 yılında ölümü üzerine onun yolundan yürümeğe başlamıştır. Babasının eski öğrencilerinden Tirmizli Seyyid Burhaneddin Muhakkik ile buluşuncaya kadar tam bir şeriat insanı olarak vaaz vermiş, fetva çıkarmış ve şeriat hükümlerini uygulamıştır. Seyyid Burhaneddin Şeyhini aramak için Konya'ya geldiğinde Onun öldüğünü yerini de oğlu Celaleddin'in aldığını öğrenir, bundan mutluluk duyar ve 9 yıl kadar bir süre Mevlana'nın yanında kalır. Bu süre içerisinde Mevlana kendisinden çok şey öğrenir. Gene bu süre içerisinde Seyyid Burhaneddin'in de etkisi ile Şam ve Haleb'e giden Mevlana, Halavi'ye medresesine devam eder ve Konya'ya döner. Artık Camilerde vaaz veriyor, Medrese de fıkıh ve din hakkında dersler anlatıyordur. Mevlana'nın bu düzenli hayatı Seyyid Burhaneddin'in Konya'dan ayrılarak Kayseri'ye dönmesinden sonra da devam etmiştir. Ancak 1244 yılında günlerden bir gün Konya'ya gezgin bir derviş gelir ve Şekerciler hanına yerleşir. Bu derviş Tebrizli Şems adıyla tanınan Şemseddin Muhammed Tebrizidir. İster iplikçi camiinin önünde olsun; isterse Şekerciler hanındaki peykede bu iki veli bir vesile ile karşılaşırlar. Şems-i Tebrizi bir sual sorar, Mevlana cevaplar; Bu cevabı takiben kucaklaşan bu iki insan altı ay kadar sürecek bir dost sohbetine çekilirler. İşte bundan sonra Hz. Mevlananın daha önceki düzenli yaşantısı tamamen değişir. Artık medresede ders vermiyor. Camide Vaaz etmiyor. Müritleri ile ilgilenmiyordur. Tek ilgi noktası Şems'dir. İbdida - name de oğlu Sultan Veled; "Şemsin yüzünü görünce aydın gibi sırlar ona açıldı, görülmemiş şeyleri gördü, kimsenin duymadıklarını duydu. Ona görül verdi, elden çıktı. Yanında yücelik ile aşağılık bir oldu." diyor. Abdülbaki Gölpınarlı ise buluşma ve sonrasını şöyle anlatır. "Mevlana Şems ile buluştuğu zaman adeta yıkanmış, arınmış suyu, zeytinyağı konmuş, fitili bükülüp yerleştirilmiş ve yeri neresi ise oraya asılmış bir kandildi. Yanarsa bütün dünyayı aydınlatacak ne ışığı azalacak, ne yağı tükenecek, nuru günden, güne parlayacak, ıssılığı andan, ana artacaktı. Fakat bir kibrit, bir alev, bir şule lazımdı kandili yakmağa. Ve işte Şems bu görevi yapmıştır. Ama o kandil yanınca kendisi de bir pervane kesilmiş varlığından geçip gitmişti." Mevlana'daki bu değişiklik halk tarafından hoş karşılanmaz. Bu hoşnutsuzluk nedeni ile Şems-i Tebrizi 1246'da Konya'dan ayrılır. Bu ayrılık Hz. Mevlana'yı, içine kapalı kimse ile görüşmez bir kişi yapar. Bir süre sonra Şems'in Şam'da olduğunu öğrenir. Oğlunu Şam'a gönderir. Oğlu Şems-i yeniden Konya'ya dönmeye razı eder. Dönüşü müteakip Hz. Mevlana eski coşkulu yapısına kavuşur. Ancak halkın hoşnutsuzluğu yeniden şehri sarar. Bu sefer hoşnutsuzlar arasına Mevlana'nın küçük oğlu Alaaddin Çelebi de katılmıştır. Günlerden, bir gün Şems Sultan Veled'e : "Bir gün öyle bir suretle kaybolacağım ki kimse beni bulamayacak." der. Ve 1247 yılında aniden ortadan kaybolur. Bir daha da bulunamaz. Bu ortadan kaybolma hakkında muhtelif rivayetler mevcuttur. Hz. Mevlana Şems-i tamamen kaybettiğini anlayınca eskisi gibi derslerine döner. Artık Şems-i kendi mevcudiyetinde aramaktadır. Bir gün kuyumcular çarşısından geçerken bir dükkanın içerisinden gelen ritmik bir ses onu dükkanın önünde durdurur. Bu ritme u***** sema etmeye başlar. Dükkan Selahaddini Zerkubinin dükkanıdır. İçeride çırak altın varak dövmektedir. Zerbuki çırağına devam etmesini, ritmi bozmamasını tembihler dükkanın önüne çıkar. Ve semaya katılır. Hz. Mevlana bu sefer, onda Şems-i bulmuştur. Böylece başlayan sohbet dostluğu Zerkubi'nin ölümüne kadar 10 yıl devam eder bu arada oğlu ile Zerkubi'nin kızını evlendirir. Zerkubinin ölümünden sonra halifelik makamını Urmiyeli Çelebi Hüsameddin Bin Ali Türk'e verir. Hüsameddin Çelebi Hz. Mevlana'nın ölümüne kadar 10 yıl süre ile onun yanında bulunur. Bu 10 yıllık süre Mevlana'nın en verimli dönemidir. En büyük eseri olan MESNEVİ bu dönemde Mevlana'nın söylediklerinin Hüsameddin Çelebi tarafından kaleme alınması suretiyle tamamlanmıştır. İlk 18 beyit ise Mevlana tarafından yazıya alınmıştır. Mevlana Mesnevi tamamlandıktan kısa bir süre sonra 17 Aralık 1273'de varlık alemine göçmüştür. Bu hayat serüveni içerisinde başlıca beş eser vermiş olup. Bunlar; 1. Fihi Ma Fih (Ne varsa içindedir) Mevlana'nın çeşitli yerlerde verdiği derslerde yaptığı sohbetlerin toplanmasından meydana gelmiştir. 2. Divan-ı Kebir Şems'in ilk kayboluşundan sonra söylediği gazel ve rubaileri kapsar 40.000 civarın da beyiti havidir. 3. Meclis-i Saba (Yedi öğüt) Mevlana'nın kürsüden verdiği vaazlar ile sohbetlerinin toplanmasından meydana gelmiştir. 4. Mektubat Devrin yöneticilerine, kadı ve müritlerine yazdığı mektuplardır. 147 civarında mektubu ihtiva eder. 5. Mesnevi 26.000 beyiti havi 6 ciltlik en büyük eseridir. Yukarıda özetlemeye çalıştığımız hayat yolunda yürürken meydana getirdiği beş eseri ile; gününün insanları üzerinden, kıyamete kadar yeryüzüne gelecek bütün insanlara hitap eden bu büyük mutasavvıf; Hayatını Kur'an ve Peygamber sözüne endekslemiştir Ancak O, yaşarken, günü yaşayan, dünya nimetlerini de göz ardı etmeyen: Beyni ve elleri ile Allah'a ulaşmaya çalışırken, ayakları ile yaşadığı dünyayı hisseden bir alimdir. Tasavvufta, İNSAN, varlığın gayesi ve sonudur. Her şey Tanrıdan gelir ve Tanrıya dönecektir. İnsan aşk merdiveninden Tanrıya basamak, basamak yükselir Mevlana'ya göre aşk yaratıcının vasıflarındandır. İnsan, neyi, kimi severse sevsin bu sevgi aslında gerçek varlığadır. Bu sevgi insanı hırstan, benlikden kurtaracak tek yoldur. Gerçeğe ancak bu yolla ulaşılabilir. Celaleddin'e göre aşk bir haldir. Anlatılamaz, ancak yaşanır. Bu nedenle; Aşk, diyorsunuz nedir bu aşk dediğiniz diye soran bir müridine sadece: "Ben ol da bil" demiştir. Divan-ı Kebir Mevlana'nın yaşadığı bu aşk halinin şiirleri ile doludur. Ancak Mevlana'ya göre gerçeği arayan kişinin dünyadan, dünya nimetlerinden kaçmasına gerek de yoktur. Çünkü, dünya Tanrının tezahürüdür. Kaçınılması gereken ise sadece gaflettir. "Bizde riyazat yoktur. Yolumuz baştan başa yaşayış yoludur. Huzur ve Barıştır." der. Bütün yaşantısı bu bakımdan diğer sufilerin dışındadır. Mevlana ayakları yerde olan gerçekçi bir mutasavvıftır. Dünyayı, görerek, du***** yaşamıştır. Bütün söyledikleri Dünya ile yeryüzü ile ilgilidir. Mevlana'da tasavvuf yaşayan bir ahlak sistemidir. Ona göre dinlerin gayesi birdir. Ayrı olan sadece gidiş yollarıdır. O, sadece tevekkül ile yaşanan bir hayatı da kabullenmez ve Peygamberin bir hadisine işaret ile; "Dedi Peygamber yüksek haykırışla, Tevekkülle beraber, devenin dizini bağla." Onu tanımak, onun fikirlerini anlamakla ancak mümkündür. O da sadece onun satırlarında gizlidir. Galiba artık sözü ona bırakmanın zamanı geldi. Mevlana bütün sözünü insana söylemiştir. Onun için insan en yüce yaratıktır. İnsan Allah’ın ruhundan üflediği özel olarak yarattığı ve dünya üzerindeki nimetleri kullanımına tahsis ettiği bir varlıktır. "Sen cihanın hazinesisin, cihan ise yarım arpaya değmez. Sen cihanın temelisin, cihan senin yüzünden taptazedir. Diyelim ki, alemi, meşale ve ışık kaplamış, çakmaksız ve taşsız olduktan sonra o, iğreti bir rüzgârdan başka nedir, (rubailer, rubai 226)". "Tanrı'nın adlarından biri El-Mümindir. İman eden kula da mümin denir. Mümin, müminin aynasıdır demek, Tanrı onda, o aynada tecelli etti demektir. (Eflaki 1/461)" diyen Eflakiye bakın nasıl katılıyor Mevlana: "Gözümüze bak da hakkın cemalini gör, çünkü bu, gerçeğin kendisi ve katıksız bilginin ışığıdır. Hak da kendi güzelliğini bizde seyreder. Sakın bu sırrı açıklama, kanını yerlere dökerler (rubailer 1272)". "Murat sensin. Neden oradan - buraya koşuyorsun? O, sen demektir. Ama sakın sen, ben deme, hep sen diye söyle. Senlik, Oluk şaşkınlıktan ileri gelir. Göz dürüst görürse, Sen, O olursun, O da sen olur (rubailer, 1272)". "Büyük alim, kainat, kudretle bir sihir yaptı da; Cismini küçücük bir suret içine gizledi. Güneş insan şekliyle yüzünü örttü, insan şeklinde gizlendi, (Mesnevi C.1.)". "İnsan bir hamur teknesi boyundadır, ama, gökten de üstündür. En güzel şekil olan insan şekli, Aslandan da yücedir, üstündür. Düşünceye sığmaz. Bu paha biçilmez şeyin değerini söylesem, bende yanarım, duyanda yanar (Mes.C.VI)". İşte Mevlana'nın böyle tasvir ettiği Tanrının en güzel yaratığı insan Kutsal kitaplara göre kainatın yaratılmasının son gününde yani altıncı gün dünya üzerine Tanrı tarafından gönderilmiştir. Demek oluyor ki insanoğlu yeryüzüne geldiğinde hava, su, toprak, bitkiler ve hayvanlar yeryüzündedir. Güneş doğmakta, ay geceyi ışıklandırmaktadır. Hava zaman zaman sıcak, zaman zamansa soğuktur. Dünya üzerinde bir çok renk vardır Siyah ve beyaz renk en dikkat çekici iki renk olarak insanın ilgisini çekecektir. Tanrı istese idi her şeyi tek renk yaratabileceği gibi, canlıların boylarını, renklerini, kilolarını aynı olarak yaratır. Her şey diğerinin eşiti olurdu. Oysa ki Kainat Tanrı tarafından zıtlıklar manzumesi olarak yaratılmıştır. Hava hep sıcak olsa idi insan oğlu soğuk kavramını algılamayacak, hep gündüz olsa, gece tarif edilemeyecekti. Her canlı aynı boyda olsa idi kısa ve uzun kavramları temelsiz kalacaktı. Dünya hep iyilikler ile dolu olsa idi kötü tarif dışı kalacak belki de o durumda, iyi de anlamını yitirecekti. İşte bu zıtlıklar dünyasında, Tanrının özene bezene yarattığı insanoğlu da zıtlıkları bünyesinde topla***** yeryüzünü şereflendirmiştir. Yüce Allah Kur'anı Kerimin MEARİC Suresinin 19 uncu ayetinde : ”İşin gerçeği şu ki insan; aceleci, sabırsız, tahammülsüz yaratılmıştır." 20 inci ayetinde : "Kendisine kötülük - hoşnutsuzluk dokununca, basar bağırır." 21 inci ayetinde ise : "Kendisine hayır ve nimet ulaşınca ondan başkalarının yararlanmasına engel olur." Demekte ve yaratmış olduğu insanoğlunun bazı zaaflarını böylece ona duyurmaktadır. Öncelikle şu noktayı belirtmekte fayda olduğu inancındayım, Tanrının bu özel varlığı gene Tanrı tarafından önce bir kalıp yani beden olarak yaratılmış sonra bu bedene Tanrı ruhundan üfleyerek ona can vermiştir. Kutsal kitaplar böyle anlatıyor yaradılışı. Demek ki insanoğlu dünyada kalıbı ve Tanrı vergisi ruhu ile beraber yaşamaktadır. Yukarıda belirtmiş olduğumuz gibi Tanrı yarattığı her şeyde zıtlıklara yer vermiştir İnsanoğlunun ruhu da zıtlıkları ve yukarıda söylediğimiz ve bizzat Tanrının Kur'anı Kerimde bildirdiği zaafları bünyesinde taşımakta, insan kalıbı içerisinde bu zıtlıklar ve zaaflar ile beraber hayatını idame ettirmektedir. İşte ruhumuzdaki en büyük zıtlık iyilik ve kötülük kavramlarında kendisini göstermekte olup daha sonra insanoğlu, günah ve sevap kavramları ile tanışmaktadır. Gene burada bir sual akla gelebilir. Tanrı hep iyi yaratamaz mı idi. Pek tabii ki, yaratabilir ve her şey iyi olurdu belki. Ancak Tanrı insandaki iyi ve kötü, güzel ve çirkin zıtlıklarını onun ruhunda oluştururken, Ona bir taraftan da sesleniyor: Ey kulum ben sana akıl verdim diyor. İşte yeryüzündeki insanoğlu o mükemmel varlık, iyiyi, güzeli, kötü ve çirkinden ayıracak ve kendisi doğruyu bulacaktır. Pek tabidir ki doğru aranırken yol göstericilere de ihtiyaç vardır. Ancak yol doğru, yol gösterici uygun olmalıdır. İşte Hazreti Mevlana bu yol göstericiler içerisinde bütün dünya için çok önemli bir kilometre taşıdır. |
||
|
||
| Şimdi gene bu yol göstericiye dönelim : İnsana ilk yapması gereken iş olarak kendini tanımasını öneriyor. "Bir can var canında o canı ara! Beden dağındaki gizli mücevheri ara! Ey yürüyüp giden dost bütün gücünle ara! Ama dışarıda değil, aradığını kendi içinde ara!" Demek ki insana ancak kendisi yardım edebilecektir doğruları bulmakta. Onunda yolu kendini bilmekten geçmekte olup yeryüzünün en zor uğraşı olarak karşımıza çıkmaktadır. Her saban aynaya baktığımızda kendimizden acaba ne kadar memnun görünüyoruz. Kendimizden olan şikayetlerimizi azaltabildiğimiz miktarca kendimizi bilme yolunda bir adım daha atmış olacağız. Hz. Mevlana yol göstericiliğini eserlerinde dile getirmeğe çalışmış; genellikle anlatılarını hikayelere bina etmiştir. İnsanın kendini tanımasının bir önemli adımı da bilgili olmasıdır. Mesnevi de bilgi konusunda bakın neler diyor: "Cahil, yolda daima eğri gider, daima yampiri yürür. Sevgi bilginin sonucudur, Noksan bilgide fark ve temyiz yoktur. Şimşeği, güneş sanır. Taklitten doğan bilgi, canımıza vebaldir, eğretidir. Can, tecrübe ile sabittir ki, bilgi sahibi olmaktan ibarettir. (Mes. C.II.)" "Bilgili adamın uykusu ibadetten üstündür. Hele insanı gafletten uyandıran bilgi olursa. Bilgi, uçsuz, bucaksız ve kıyısız bir denizdir. Bilgi isteyense, denizde dalgıçlık edene benzer. (Mes. C.VI.)" "Uykuya dalmış bilgisiz kişiye öğüt vermek, çorak yere tohum saçmaktır. Aptallık ve bilgisizlik YIRTIĞI, yama kabul etmez. Ey öğütücü, ona hikmet tohumunu saçmadan önce, Onu yamasız, yırtıksız hale getir. (Mesnevi 2264-2265 beyit)" "Ne mutlu o göze ki; Akıl, onun başında buyruktur. İşin sonunu görür, her şeyi bilir, aydındır, nurludur. Çirkinle güzeli, gözle değil, görünüşle değil akılla ayırt edin. Göz pislikte biten yeşilliğe aldanır. Fakat akıl; Onu birde bizim mehengimize vur der. (Mes. 2966-2969) İşte insanın kendisini tanıması yolunda böyle ışık tutan Mevlana kendisini tarif ederken de: "Yetmiş iki millet sırrı bizden dinler, biz ney gibiyiz iki yüz mezhep ehli ile bir perdede konuşuruz." "Ben hacetler kıblesiyim, Gönlün kıblesiyim ben. Ben Cuma mescidi değilim, İnsanlık mescidiyim ben." "Bir canım ama yüz bin bedenim var. Canım, canına karışmıştır. Birleşmiştir. Seni incilten herşey beni de inciltir," demektedir. Sonra insanlara seslenir: "Gel, gel yine gel. Her kim olursan yine gel. Kafir ya mecusi, puta tapan yine gel. Yoktur kapımızda hiç ümitsizlik bil. Yüz kere tövbeni bozsan da yine gel." Galiba hâlâ bunca yıl sonra, bütün dünyada yol göstericiliği devam eden büyük insanın sırrı yukarıdaki sözlerinde gizlidir. Hiç eskimeyen ve eskimesi mümkün olmayan satırlarla seslenmiştir, yol göstermeğe çalıştığı insanoğluna. "Ne mutlu o kişiye ki kendi, kendinin ayıbını görmektedir. Kim ki birisinin ayıbını görürse, o ayıbı kendisinde bulur. Sen de o ayıp yoksa yine emin olma olabilir ki; O ayıbı sende yaparsın günün birinde, O ayıp sende de çıkabilir. (Mes, beyit 3037)" "Akıllı o kişidir ki çekilen beladan, dostların ölümünden ibret alır. Eğer ululanmayı bırakmaz, ibret almazsa, onun azgınlığından başkaları ibret alır. (Mes.beyit3123)" Mümkün mü bu sözlerin eskimesi, güncelliğini yitirmesi, Kıyamete kadar; insanoğlu var oldukça, üzüntü yok olmayacak, insanoğlu var, oldukça dostları olacak, insanoğlu var, oldukça ölümler yaşanacaktır. Gene bunlardan ders alanlar olacak. Gene bunlar bir kısım insana hiç bir şey ifade etmeyecektir. "- Işık görünmeden renk görünmez. - Her şey zıddı ile anlaşılır. - Noksanlar kemalin aynasıdır. - Benliklerinden kurtulanlara, felek de secde eder, ayda, güneş de. - Okuyan aklı miktarınca anlar. - Atlaslara, ipliklere bürünen kişinin aklını o atlas, o ipek elbise hiç fazlalaştırır mı?" Yıllar önce söylenmiş bu sözler bugün taptaze değil mi? Yıllar sonra tazeliğinden kaybeder mi? İşte yol gösterici galiba böyle olunuyor. Eskimeyen sözleri söyleyebilenler galiba, dünyanın aydınlanmasına yardım edebiliyor. Şimdi isterseniz biraz da kadınlar için neler söylemiş onu kısaca gözden geçirelim. Yukarıda bahsetmiştik Mevlana bütün öğretisini insana hitap ederek gerçekleştirmiştir. Bu nedenle onun için asıl olan insandır. İnsanın cinsiyeti, milliyeti yahut dini onu ilgilendirmemektedir. Çünkü bütün insanlar aynı Tanrının kullarıdır. Bu nedenle Mevlana için kadın öncelikle insandır. O kadını, yaşamın içerisine almaya gayret etmiş ve insanlığın ancak kadınla bir bütün olabileceğini hissetmiştir. Kadının cemiyet hayatına karışmasından yana olan Mevlana hayatında iki kere evlenmiş ancak hep tek eş ile yaşamıştır. Köle kullanmadığı gibi cariyede kullanmamıştır. İlk eşinin ölümünden sonra ikinci sefer evlenmiş ve bu eşi ile evli iken varlık alemine göç etmiştir. Mesnevinin 1 nci cildinde bakın nasıl nasihat ediyor. “Peygamber dedi ki: Kadınlar aklı olanlara, gönül ehli bulunanlara, iyiden iyi üstün olurlar. Bilgisizlere gelince onlar kadına üst gelirler. Çünkü onlar sert ve kaba muameleli adamlardır. Onlarda acıma, lütuf, sevgi azdır. Zira yaradılışlarında, tabiatlarında hırçınlık üstündür. Sevgi ve acımak insanlık vasıflarıdır. Hiddet ve şehvetse insanlık dışı vasıflardır. Kadın Hak Nurudur. Sevgili değil. Kadın yaratıcıdır. Adeta yaratılmış değil." Hz. Mevlana oğlu Sultan Veledi 10 yıl birlikte sohbet ettikleri Selahaddini Zerkubinin kızı Fatma Hatun ile evlendirmişti. Bu düğünden dolayı çok mutlu olmuş ve şiirler söylemiştir Düğün sonrası oğlu Sultan Veled'e nasihati ise onun kadına verdiği kıymetin değişik bir yönüdür. "Bugün sen oğlumuzun nikahında, sana, seni denemek üzere teslim edilen gönül ve gözümüzün aydınlığı, Fatma Hatun'un gözetilmesi için şunu vasiyet ediyorum: Umulur ki oğlumuz ona haksızlık etmez. Bir an bile kadının gönlüne; Babamın ölümünden sonra vefasızlık ediyorlar diye bir düşünce girmez. O öyle bir kadındır ki cevherinin temizliğinden ötürü şikayette bulunmaz sabreder. Fatma hatunu aziz tutasın, her gün ve geceyi bayram günü ve gecesi bilsin." Hz. Mevlana'nın irşadından yararlanmak isteyen devrin kültürlü kadınları, zaman zaman toplanıp kendisini davet ederek sohbetinden istifade etmişlerdir. Mevlana, ileri dünya görüşü ile kadına layık olduğu gerçek değerin verilmesi için bir psikolog gibi konuyu incelemiş, ve değişlerinde kadın ruhunun inceliklerine inmeğe çalışmıştır. İşte 700 yılı aşkın bir süre önce FİH-İ MAFİH de söyledikleri bugün bile birçok topluluklarda değişik yorumlara neden olabiliyor. "Gece gündüz uğraşıyor kadının huylarını güzelleştirmeğe çalışıyorsun. Kadının pisliğini kendin ile temizlemedesin; Kendini onunla temizlersen daha iyi olur. Çünkü onu da kendin ile beraber temizlemiş olursun. Kendini onun için temizle; ona doğru git, Sence olmayacak bir söz bile söylese doğru söylüyorsun de. Kıskançlığı bırak. Tanrı Peygambere ince gizli bir yol gösterdi. Nedir o yol? Kadınların cefasını çekmek, olmayacak sözlerini dinlemek, onlara üst olmak, kendi huylarını temizlemek, güzelleştirmek için evlenmek. Kadın nedir? Dünya ne? İster söyle, ister söyleme. O neyse odur. Yaptığını bırakmayacaktır O. Hatta söyledikçe daha beter olur. Meselâ bir somun al. Koltuğunun altına koy sakla. Bunu kimseye vermeyeceğim de. Vermeyeceğim; vermek şöyle dursun, göstermeyeceğim de. Ekmek bolluğundan, ucuzluğundan yerlere dökülüp, saçılmıştır. Köpekler bile yemiyor ama, vermemeğe, göstermemeğe kalkıştınmı bütün halk ona düşer sakladığın, göstermediğin o ekmeği mutlaka göreceğiz diye yalvarmağa, seni kınamaya, sana sövmeğe koyulurlar. Hele koltuğuna, yenine sakladığın, vermemeğe, göstermemeğe savaştığın o ekmeğe öylesine düşerler ki bu düşkünlük haddi; sınırı aşar gider. Çünkü "İnsan menedildiği şeye düşer." Kadına gizlen diye emredildikçe onda kendini gösterme isteği çoğalır durur. Halk da da o kadın ne kadar gizlenirse, onu görmek isteği o kadar artar. Şu halde sen oturmuşsun, iki tarafında isteğini kızıştırıyorsun. Sonra da bunu doğru düzen bir iş sayıyorsun. Oysa ki, bu iş bozgunculuğun ta kendisi. Mayasında kötü bir işte BULUNMAMAK varsa, yapma desende demesen de, iyi huyuna, temiz yaradılışına uyacak ve ona göre hareket edecektir. Bırak ilgilenme sen. Yok, tersine mayası pisse, gene kendi yolunu tutacaktır. Gerçekten de yapma, etme, görünme demek isteği arttırır sadece, başka şeye yaramaz." İşte 700 yıldan uzun bir zaman önce söylenenler, her halde 700 yıl sonra da güncelliği devam edecektir. Erkek, kadın ilişkilerinde toplum ne kadar ilerlerse ilerlesin galiba kıskançlık egosu çok törpülenemiyor. Her konuya insan boyutundan bakan Mevlana için, hürriyetin de hayatta çok önemli bir yeri var. İnsanlara hürriyetin önemini bu sefer kendi üzerinden şekillendirerek açıklamaya çalışır. "Alemin bal şerbetinden bana ne, İşte önümde benim ayran tasım. Ne malım, mülküm var ne azığım. Ben gene de senin azığın olsun diye çalışırım. Senin başını sokacak bir yerin, Olsun diye bir dikili ağacın. Ama hürriyeti kulluğa taş çatlasa satmam." Yukarıda zıtlıklardan bahsetmiştik; Şimdi sizlere zıtlıklar çerçevesinde, güçlülük, şöhret, iyilik ve kötülükle ilgili sözlerinden bir bölüm nakletmeğe çalışacağım. Günümüzdeki geçerliliklerine sizler karar veriniz. Mesneviden Deyişler: "- Bilgi, mal, mevki ve hüküm kötü kişilerin elinde fitnedir. - Bilgisiz, kötü buyruklar veren bir padişah oldu mu, bütün ova yılanlarla, akreplerle dolar. - Adam olmayanın eline bir mal, bir mevki geçti mi, herkesten önce kendi rezilliğini dileyen kendisi olur. - Hüküm bir sapığın eline geçti mi, onu mevki sanır, ama gerçekte kuyuya düşmüş demektir. - Yol bilmeyen kılavuzluğa kalkdımı, kötü ruhu cihanı yakar, yandırır, - Yokluk yolunun çocuğu pirlik etmeğe girişince ardına düşenler, devletsizlik gulyabanisine çatarlar. - Gel de sana ayı göstereyim der ama, onursuz, pirsiz kendisi hiç ay görmemiştir ki.. Mevlana insanların birliğinden yana çaba sarf etmiş bir düşünürdür, O'nun için insanların din, ırk gibi farklılıkları aynı Tanrının kulu olmak fikrinde erimiştir. "Biz ayırmak için değil, birleştirmek için geldik." diyor. Ve devam ediyor. 'Bir buğday tanesine binlerce harman sığmada..." "Bir canım ama yüz bin bedenim var." "Ey dost : Sevgiyle eşsiz, canız seninle. Her nereye ayak basarsan yeryüzü kesiliriz sana." İşte bu fikirlerinden hareketle birlik ve beraberlik konusunda Mesnevi de insanlara sesleniyor. "Hacca gideceksen bir hac arkadaşı ara, ha Hintli olmuş, ha Türk, ha Arap. Şekline, rengine bakma, azmine maksadına bak. Rengi kara bile olsa değilmi ki seninle aynı maksadı güdüyor ona beyaz de." "Can bilgiyle, akılla dosttur. Onun Arapçayla, Türkçe ile işi ne." "Yüz kitap olsa hepsi bir bab dan ibarettir. Yüz taraf da tek bir mihraba dönülür. Yüz binlerce çeşit yemek var. Hepsi de yemek ve bu bakımdan hepside bir. Hintli, Kıpçak ve Urum ülkesinin halkı ve Habeş hepsi de mezarlarında aynı renkte. Bütün bu keyfiyetler köpük gibi denizin üstünde oynar durur." "Her gün bir yerden göç etmek ne iyi Her gün bir yere konmak ne güzel, Bulanmadan, donmadan akmak ne ala, Her şey dünle beraber gitti, can cazım Şimdi yeni şeyler söylemek lazım." Hayatın devam ettiğine, dinamik olduğuna her gün yenilenmenin gerekliliğine bundan daha güzel söz. bulunabilir mi? Yukarıda sadece satırbaşlarına değindiğimiz görüşleridir ki O'nu içimizde 729 yıldır, taptaze yaşatmaktadır. Bakın ne diyor Büyük Sevgi Ustası: "Şu üç sözden artık değil Bütün ömrüm, Şu üç söz. Hamdım, Piştim, Yandım." |
||
|
||
| Bu adam çok ayrı bir dünya zaten..çok beğenerek okurum yazılarını.. | ||
|
||
| 1928'de Hatay’ın Yayladağ ilçesi Hisarcık köyünde doğdu. 1951'de Düziçi Köy Enstitüsü’nü bitirdikten sonra Anadolu’nun çeşitli köylerinde ilkokul öğretmenliği yaptı. 1961'de yeterlik sınavlarını dışardan vererek Gazi Eğitim Enstitüsü İngilizce Bölümü’nden diploma aldı. Çeşitli liselerde İngilizce öğretmenliğiyle eğitim alanındaki hizmetini sürdürdü. İlk şiiri 1956’da Yücel dergisinde yayınlandı. Daha sonraki şiirleri Yeditepe, Türk Dili, Soyut, Sanat Rehberi dergilerinde çıktı. İlk şiirlerinde İkinci Yeni'ye başarısız öykünmeler görülür. Özellikle Edip Cansever etkisindeki bu şiirde, benzeşme, niteleme, tamlama bolluğu, aşırı soyutlamalar ve dil oyunları, aşırı bir konuşkanlık etkin. Olgunluk dönemi şiirlerinde ise Metin Eloğlu ve Can Yücel şiirinin bazı özellikleri dikkat çeker. Sözcüklerin yan yana dizilmesiyle izlenimler yaratma diye tanımlanabilecek ilginç bir teknik kullanır. İlginç ritimler, konuşma dili ve sesleniş özellikleri kullanarak şiirini geliştirdi. Yaşadığı çevreyi, toplumsal sorunları yansıtan, yer yer taşlamaya yönelen, yergi ve eleştirinin ağır bastığı toplumcu şiirleriyle tanındı. -------------------------------------------------------------------------------- ESERLERİ ŞİİR: Boyundan Utan Darağacı (1976) Halk Çağı (1981) Ortadoğu Şiirleri (1983) Şiir Sıcağı (1984) Anamı Arıyorum (1985) Antakya Çarşıları (1986) Şiir Tufanı (1989) Taş Tanrılar (1990) Asılacak Kitap (1991) İnsan Tomurcukları (1991) Yunuslama (1991) Havalı Meryem (1994) Sevgim Servetimdir (1997) İNCELEME: Şiirin Dili,Yapısı, İşlevi (1975) ÖDÜLLERİ 1980 Nevzat Üstün Şiir Ödülü Halk Çağı ile 1982 Yeditepe Şiir Armağanı Halk Çağı ile 1982 Türk Dil Kurumu Şiir Ödülü Halk Çağı ile 1985 Ömer Faruk Toprak Şiir Ödülü 1994 Akdeniz Şiir Ödülü (İtalya) |
||
|
||
| YOLKESEN İzmir'e gittiniz mi hiç Turgutlu'dan geçerken Çiçekler yolunuzu kesti mi Göz göze geldiniz mi doğayla Başınızda kavak yelleri esti mi Saç sakal ağardıktan sonra İzmir'e gittiniz mi hiç Salihli'den geçerken Bağlar yolunuzu kesti mi Asma gibi kızlarla Kız gibi asmalar Halay çekerken kol kola Annelerinden izin alıp Katıldınız mı aralarına İzmir'e gittinizse eğer Aylardan mayıs olmalı Günlerden Gökova Dargındınız küskündünüz Barıştınız mı doğayla Şiir yolunuzu kesti mi Kuruyan ağzınızı dayayıp İçtiniz mi kana kana Ben İzmir'e giderken Akdeniz'e selam götürdüm Bir gelinlik kızı gözlerinden Çürük bir davul patladı kulağıma Yarım kaldı halk düğünüm Ben Asarcıklı çoban Ağzımı keçiler yedi Ne darıldım ne gücendim Bir delik daha deldim kavalıma Dünya dedikleri yuvarlak kitap Işıklarınız sönmeden Kaç sayfa okuyabildiniz Sevgi dediğimiz solmaz bir kumaş İpliğiniz tükenmeden Kaç metre dokuyabildiniz Giydiniz mi doya doya |
||
|
||
| DERSİMİZ SEVGİ Nesine bahar nesine bahçe Ötmesiz bir kuşun Neylesin al yanak Gamze ne yapsın Gülmesiz bir kıza Değil mi Karacaoğlan Kullana kullana Kirlettik her şeyimizi Aşındırıp eskittik işte Kala kala bir bu kaldı Sevgi kaldı elimizde En sağlam dinimiz Değil mi Yunus Emre Dinleyin beni çocuklar Binmeyin bu kör gemiye Bu can çekişen denizi Götürüp koyun yerine Kiklop amcalara bakmayın siz Binlerce göz her birinizde Değil mi Homeros Sirenler de kim oluyormuş Değil mi Ruhi Usta Yalnızlık da kim oluyormuş Haydi bakalım çocuklar İniyoruz bu başsız dağdan Ayrılık da kim oluyormuş Boyuyor kendi kendini gurbet Gözlerinizin rengine Değil mi Nazım Usta Yer yorgun gök yorgun Suya sıkılmış bulutlar Çıkıyoruz bu üzümsüz bağdan Haydi bakalım dostlar Azrail de kim oluyormuş Kim oluyormuş Hızır Paşa Binlerce can her birinizde Acıyın cellatlarına Değil mi Pir Sultan Yer dargın gök dargın Kala kala bir bu kaldı Sevgi kaldı elimizde En güleç dinimiz Haydi bakalım çocuklar Çıkıyoruz bu çirkin dağdan Merhaba diyoruz insanlara Öfke de kim oluyormuş Pinochet amcalara bakmayın siz Değil mi Neruda |
||
|
||
| OLMACA Ben çocuk olsaydım eğer Kav çakmak satardım Bulut amcalara Pamuk şekeri alırdım yerine Patlamış mısır alırdım Ben çiçek olsaydım eğer Hiç saksı giymezdim ayağıma Ödünç kanat alırdım Güvercin teyzemden Barış uçardım üstünüze Ben ırmak olsaydım eğer Altıma saklamazdım ayaklarımı Öyle yaklaşmazdım denize Düşmana yaklaşır gibi Sürüne sürüne Ben tüfek olsaydım eğer Patlamazdım kimsenin üstüne Bir tetiğimden utanırdım Bir de eğri parmağından İnsan amcaların |
||
|
||
| KADIN YONTULARI 1 kadın göz şimşek saç sağanak sırt mermer güvercin ürkek ıslak taze gerdeğe girer gibi girdi denize 2 kadın kumral kahverengi sarışın pembe bel kalem beden keman bacaklar merdiven adımlar şiir yüreğimde evrensel kaşıntı |
||
|
||
| SÖYLEŞTİLER Boz Azime'nin oğlu Selim Çavuş ile Kör Nuru'nun oğlu Al'efendi Söyleştiler Dedim ya gene derim Bizik Asarcık var ya Al'efendi Bizim bu deyyus köyü var ya Vallah billah adam olmaz İtler köpekler olur da Bizim köy olmaz Al'efendi Dinime imanıma talağıma Avradım benden boş olsun Yalan yanım yere gelsin Bizim köy adam olmaz Al'efendi Adam ta Angara'dan kalkıp Büyük başınnan ayağımıza gelmiş Böyle mi değil mi Al'efendi Yüzünden nur damlıyo şıp şıp Ağzından bal akıyor konuşurken Nohut gibi dane dane olup sesi Beynimize giryo Al'efendi Ah ki bizim köyde beyin nerde Bir kulağımızdan girip Ötekinden çıkıyo dedikleri Böyle mi değil mi Al'efendi Adam ne dedi bak Al'efendi Kardaşlarım dindaşlarım Verin kolunuzdan kopanı Tanrı veren kullarını sever Şeker gibi söz Al'efendi Ah ki bizim köyün adamı ham Toplana toplana ne toplandı Üç bin lira para bir kamyon kavak Yüzüm yere düştü utancımdan Dinime imanıma talağıma Bizim köy adam olmaz Ne gülüyon Al'efendi Bir çürüklük mü var sözlerimde Haydi be Kör Nuru'nun oğlu Gavır Ali sen de |
||
|
||
| ÖLÜSÜN SEN Bu dünyada Yaşamadın sayılır Güzeli sevmediysen Ölmene gerek yok Zaten ölüsün sen Ayağına gelmez güzel Gökte yürür yerde uçar Hadi ne duruyorsun Sen de uç arkasından Önünde yerlere eğil Kilitleme gönlünü Kapılara vurulur kilit Gönüllere değil Ben de bilirim sen de Sevgi insana ekmek vermez Gönül dedikleri Kırk kanatlı deli kuş Aş yemez ekmek yemez Milyonlarca yıl sevse Sevmeye doyum olmaz Su susamış mı Sor bakalım Acıkmış mı toprak Yok yok sorma Yaratmayana üretmeyene Bir şey söylemez toprak Annen seni Doğurmadı sayılır Yaratmadıysan eğer Bir şey üretmediysen Ölmene gerek yok Zaten ölüsün sen |
||
|
||
| SEVDALI SÖZCÜKLER Beni tanımadın mı dedi Bir sözcük bir sözcüğe Çevir zamanın sayfalarını Belleğini iyi yokla İyi bak gözlerimin içine Anılar devşir yüzümden Bir yağmur sonrasıydı Yan yana düşmüştük hani Bir şiirin ilk dizesinde Göz göze gelmiştik birden Bir şey kımıldamıştı içimizde Sonra sürülmüştük şiirden İzinsiz öpüştük diye Anımsadım dedi öbürü Elin elime değince Bindim sevdanın mor atına Gittim ta eski günlere Küçüldükçe büyüdü hüzün Adını bilmediğim bir şey Çıt diye kırıldı içimde Ne acılar çektim bilsen Nelere katlandım gurbette Senetlere tutanaklara Mahkeme kararlarına geçtim Yıllarca ad oldum bir kötüye Bir an bile unutmadım seni Göz göze gelmedim hiç Senden başka bir sözcükle Sesin sesime değince İçimdeki süt denizleri Köpürmeye başladı gene Öpüşe banınca dudaklarımızı Kendi kokusunu duydu yosun Şiirin gizli aynasında Kendi rengini gördü menekşe Haydi gel dedi Dişi sözcük erkek sözcüğe Başka bir şiire girelim Görünmeden ozan abiye |
||
|
||
| HARİTADA DENİZE GİRİYORUM Hem acılar eğitiyor Hem türkü söylüyorum Aslında bir yapının Temelini atıyorum Tuğlam pişmemiş daha Demirim yok çimentom yok Kumum kirecim hazır değil Bu yapı ne zaman biter Kaçıncı katta bulurum güzeli Belli değil Bir yağmur bulutunu Elime alıp kokluyorum Bulut mulut bahane Aslında bir şiirin Temelini atıyorum İlk dizeyi yazıyorum Kan ter içinde kalemim Kimseye göstermeden Haritada denize giriyorum Ne zaman çıkarım bilmem Hangi kıyıda bulurum güzeli Belli değil Boğazıma doluyor Sözcükler şiir molekülleri Yarı yoldan geri dönüyorum Tatlı mı ekşi mi deniz Rengi sarı mı pembe mi Korsan beye sorun bunu Vallahi ben bilmiyorum Nerede bir çirkin görsem Başımı önüme eğiyorum Kıpkırmızı olunca şiirlerim Utancımdan ölüyorum Ben ne zaman dirilirim Kaptan bey ne zaman ölür Belli değil Hem kentte oturuyor Hem yalan söylüyorum Bozuk çıkıyor fotoğrafım Korsan beyin ölü töreninde Gülerken yakalanıyor şiirlerim Ben başarıyla somurtuyorum |
||
|
||
| KALKIP GELMİŞ Kalkıp gelmiş insan dedem Taş çağında atom çağına Elinde öküz kemiğinden iğne Dikmiş alnımdaki yarayı Gizli dikişlerle Kuşa biner gibi Binmiş azgın bir mamuta Kalkıp gelmiş insan dedem Masal çağından kafa çağına Çiçek açmış taş baltası Yelesini vermiş cansız bir at İçi can dolu bir kıza Silmiş gözünden uykuyu Geceyi oynatmış yerinden Kalkıp gelmiş koca dedem Tanrı çağından insan çağına Öpmüş gebe kadınların karnını Kırk top kendirle bağlamış beni Durmadan çiçek açan bir ağaca Kaşla göz arasında Geçip gitmiş milyonlarca yıl Kalkıp gelmiş insan dedem Taş çağından atom çağına Buyur dedecik buyur Elimde insan kemiğinden kaşık Tenceremde nükleer bir çorba Bekleyin insan torunlarım Atlayıp tarihin atına Ben de geleceğim bir gün Beton çağından ışın çağına Elimde insan kemiğinden bir iğne Dikeceğim ipek mendilinizi Gizli dikişlerle |
||
|
||
| 1935'te Adana-Kadirli’de doğdu. İlk ve orta okulu Kadirli’de okudu. Mersin Lisesi’nde sürdürdüğü öğrenimini, sağlığı nedeniyle yarıda bırakarak çeşitli işlerde çalıştı. Avukat yazmanlığı, gazetecilik, kitabevi yöneticiliği yaptı. Türk Dil Kurumu’nun Yayın ve Tanıtma Kolu’nda uzman olarak çalıştı. 1982'de emekli oldu. Emekliliğinden sonra İstanbul'a yerleşti. Radyo için çeşitli programlar hazırladı. İstanbul'da "Çevre" yayınevini kurdu. "Yusufçuk" adlı şiir dergisini çıkardı. Sözlükler ve ansiklopediler yayınladı. Türk edebiyatının çalışkan şairleri arasında. Ülkü Tamer, Turgut Uyar ve Edip Cansever şiirlerine benzer özellikler taşıyan ilk şiirleriyle İkinci Yeni şiirinin ölçülü, dengeli bir şairi olarak göründü. 1970 sonrasında tümüyle yeni bir şiire yöneldi. 1970 sonrasının toplumsal olgu ve olaylarını ele alan bu şiir, bir halk türküsü yalınlığı kazandı. Şiirlerinde yer yer Behçet Necatigil'in "kırık dize" yapısını da uyguladı. -------------------------------------------------------------------------------- ESERLERİ ŞİİR: Pembe Beyaz (1955) Aydınlık içinde (1956) Karanfilli Saksı (1958) Uzun Atlar Denizi (1962) Sırtımızda Kızgın Güneş (1965) Unutma Onları (1976) Yaz ve Yağmur (1978) Gül Sevgili Yurdum (1983) Babadat (Toplu Şiirler, 1950-1997) ÖDÜLLERİ Gül Sevgili Yurdum ile 1983 Toprak Şiir Ödülü |
||
|
||
| SANI Gece benim ülkemdir sarışın kadınları olan genelevleri büyük, çirkin dumanları çıkan göğe en çok günaha benzer acı bir yeşil öyle - ve saçlarını kesip kalçalarını daraltan renkli bardaklar gibi kahkahanın kırdığı sarışın kadınları olan arsız ve sokulgan - ne zaman görsem kan ve ölüm gibi aklımda - Kalır düşmanlığımla birlikte kesik bilekleri şamdanlara benzeyen kocaman kollu bir adam - korkuya benzer bir sevgi - şiire benzer bir bıçak - en çok da karanlığa doğru yağmurdan en çok da gececambazının tellerinde - hep ülkemdir o hep bilir uyusam ne zaman uyansam kan ve ölüm gibi aklımda AŞKTIR GERİDE KALAN İnkar etmem aşkı Ağzı bir elma tadı ağzımda Sevdiği oyuncaklar En güzeli mızıka Derken geçer gider birdenbire Güzelim yaz Eylülle hüzün Türkülerde yağmur Uykusuz geceler ki Çoktaaan unutulmuştur Severdi her şeyi Yollar uzun yürüse Küçük çakıl taşları, birkaç sümüklüböcek Bir serçe |
||