Gitmeyi seçmek gibi bir durum bile olmaz aslında bahsettiğim durumda, bu rahatlığı gerçekten hayata taşıyabiliyorsanız sizin adınıza çok güzel fakat belkiler vardır hep hayatta.
Onun sana layık olmayışı, senin ona layık olmayışın bu nasıl ölçülür yada değişmez değil midir?
Gerçekten gitmeyi düşünmediğin hiç bir durum olmamış mıdır, fazlasıyla layık olduğunuz halde?
Aslında gitmek bile mutlak bir kelimedir, gerçekten ilk kim gitmiştir, yada birisi fiziksel olarak gitse de seni de kafasında götürmüş müdür? Yoksa gitmek bir hata mıdır? Gitmek bir zorunluluk mudur? vs vs
Çok bilinmeyenli denklem de sonuca sallayarak ulaşması pek kolay değil..

Bakın başka biryerden görerek bir sürü soru çıkardım ve birisi gidince bunlara cevap aramak durumunda kalacağım..
Aslında gene de manasız di mi bunlarla boğuşması, birileri niye bu kadar sahiplenilir ki, gitmeler doğaldır ve geri dönüşler eskisinden daha güzeldir bazen. Ama asla giden aynı şekilde dönemez.
Ne gelmeleri ne de dönmeleri beklemeli..
Değişim; aslında yıkımım ve yapımın rast geleliğiyle oluyor. Bunları doğru gözlemleyebilmekte epey güç.

Aslında rast gelelik kelimesi, yukarda ki cümle için ne kadar doğru bilmiyorum ama değişim çoğu zaman bizim bile göremediğimiz bir çok çevresel ve içsel nedene bağlı, yani tahmin edilebilirliği az.
Bu rast gelelik daim iken mutlak bir gelişimden bahsedemeyiz aslında.

Göreceli özgürlüklerin varlığı gibi göreceli gelişimin varlığından bahsedebiliriz insan hayatında.
Aşınmalarımızı ve eklentilerimizi birbiriyle karşılaştırmak olur şey olmasa da,
yapım ve yıkım işlerinin sonucunda dönüşümümüzün işlevsel olmasıdır, gelişim..Yani gelişim kelimesinden esas anlanan.

Giden hiçbir zaman geri dönmez, ama gidenin yokluğunun doğurduğu o büyük özlem ve açlık döneni eskisinden daha güzel yada daha "işlevli" kılabilir gözümüz de. Eğer ilk gidişi diğer olası gidişlerini daha olanaklı kılmıyorsa tabi.

Böyle işte ya sizce?